Wszyscy na pozór szczęśliwi, usmiechnięci.

Czy ktoś domyśli się co kryję się za maskami?

Tam prawdziwie ludzie wyją z bólu,

w codziennym natłoku, nie ujawniają się z troskami.

Pochłonięci w ludzkie przyjemności,

ale to na krótko, tylko dla zabicia czasu.

Balansując na granicy śmierci i rozkoszy,

Brną w błoto ludzie z betonowego lasu.

Przez ogół tak znienawidzone,

maski, teatralne kostiumy.

Tak niechętnie lecz często zakładane,

Czasem dla dobra innych, czasem tylko dla fortuny.

I tak się rozpoczyna wielkie przedstawienie,

Ludzie o sztucznych gestach i uśmiechach.

Dla zdobycia korzyści i wpływów,

na siłe zapominając o strapieniach.