Pod wątłą kopułą

samotnej parasolki

schnie wysmukłe uczucie

siłą odebrane kształty

i w spłoszeniu kałuży

milczą niezgrabnie

miękkie profile

uśmiechniętych oczu

wbijam wzruszenie

w kolorowe chodniki

wydeptane słowa

rozrzucam bezszelestnie

by je zdejmować

różowym spokojem poranka

układać w pożółkłych kartkach

nienapisanych listów

Wspomnienie zabiera oddech

nikły dowód istnienia

kaleczy ostre powietrze

smutek opuszczonych dłoni

i zastygam w zwiędłym smaku

szaro-złotego świtu

papierowym pragnieniem

zamordowałem miłość