Wiatr wieje niespokojny,
a w nim są nasze wspomnienia,
Przynosi on chłód - gdy przemija.
Wraz z nim w głowie każda piękna chwila...




Podchodzisz, bierzesz mnie za rękę,
a łzami drążysz drogę ciemności,
po której musimy iść, by zobaczyć światło.

Wiem, że nigdy nie ujrzę cię, gdy świt.
Nasza jest tylko noc
i ciemności.

Gdybyś jednak był sobą, prawdziwym,
krzyknąłbyś pewnie,
bym porzuciła noc i całymi dniami
wracała do życia...