Ona jest jak nieuchwytne,

On marzeniem ulotności.

Ona więdnie w swojej myśli,

On w niewoli jest wolności.

Ona głowę ma w błękicie,

nogi w Ziemi utrapieniach.

On radośc przemyca w życie,

gdzieś między portale cienia.

Spotkać się z sobą nie mogą,

bo to czysta walka świata.

Dopełnienie jest przeszłością,

przyszłość trudu koniecznością.

Każde życie swoje znaczy,

każde chowa tajemnice.

Każde z nich wie po kryjomu,

Ile warte takie życie.

Żadne modlić się nie zacznie,

bo się boją nierealnie.

Swojej myśli, świadomości,

Wolą ciche przemijanie.