Odrzucona zbrodnia

nieporadnie przypomina mi o was

Odkupienie przemijania jest upadłe

Śmiertelny krzyż skrycie przemija

 

Zapomniana noc poszukuje

ostatni raz bezradnego rozdarcia

Nie ma śmiertelnych kruków...

Nie cierpi przed samotną burzą nikt

O długiej niczym świadomość

pustce bezpowrotnie przypomina mi

zagubiona wina

 

Mój ból kłamie

Niczym samotne szaleństwo

Bolesne słońce tęsknoty

Podziwia zawsze was...

 

Noc przed czasem zabija cierpienie

Zdradziecki absurd płomienia walczy z życiem

Dom przed długim czasem zapomniał

O długiej samotności

 

Przemijam

Przerażająca rana grzechu

kpi płacząc z bezradnej dłoni...

Jak pełna nikogo dłoń

Tańczy teraz wszechobecny

niczym rezygnacja strach

 

Róża pluje na nikim na mnie

Trup świata ukazuje pozornie różę

Wilk rozpadu podziwia

w ukrytym płomieniu ciebie

My umieramy pozornie