W piwnicy biblioteki Kowalski odnalazł coś nieoczekiwanego – nie manuskrypty, lecz obrazy. Dziesiątki płócien opartych o kamienne ściany.

Wszystkie przedstawiały tę samą kobietę. Bez twarzy.

To były obrazy Anny Lewickiej – rozpoznał jej charakterystyczny styl, grube pociągnięcia pędzla, intensywne kolory morza. Ale na każdym z portretów twarz postaci była zamalowana na czarno.

Na odwrocie ostatniego płótna znalazł adres: ul. Nadbrzeżna 7.

– Latarnia – mruknął Kowalski, przypominając sobie niedokończony obraz w pracowni. Ta sama latarnia, ten sam klif.

Sprawca prowadził go jak po nitce. A nić prowadziła nad morze.