Anna Lewicka wróciła do swojej pracowni trzy dni po odnalezieniu ojca.

Kowalski czekał na nią z kawą i pytaniami. Usiedli przy oknie, z widokiem na bruk Starego Miasta.

– Wiedziałam, że żyje – powiedziała spokojnie. – Zostawiał mi znaki przez lata. Motyw latarni powtarzał się w każdej jego wiadomości przez pośredników. Namalowałam go, żeby dał znak, że rozumiem.

Inspektor pokręcił głową z podziwem. Ojciec i córka rozmawiali językiem obrazów przez piętnaście lat.

Dokumenty Romana trafiły do prokuratury. Stara sprawa ożyła, tym razem z wystarczającymi dowodami.

– Co teraz? – zapytał Kowalski.

Anna wzięła pędzel. Na świeżym płótnie pojawiały się pierwsze kreski – dwie sylwetki na klifie, obok latarni.

– Teraz maluję prawdziwe zakończenie – odpowiedziała.