Znów się zaczyna, znów go słyszę,
Znów odbicia w szybie widzę,
Znów się boję, znów wstydzę,
Czemu on powrócił? Przecież kocham go nad życie!
Znów czuję jego obecność, za moimi plecami,
Znów to czuję, czuć już będę lata za latami,
Znów mnie śledzi, strachem karmi,
Znów przerażenie spada na moje barki,
Znów upadam w niego zapatrzona,
Wzrokiem nie patrząc trzyma mnie za ramiona,
Znów się cieszy, bo ja zagubiona,
Znów mu się udało, bo ja życiem zmartwiona.

Poetica.pl
Aby być sobą, aby tworzyć
Napisane przez
Frania
Oceń utwór
Dobre
4.00 na 6 (3 oceny)
Komentarze
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.