Księżyc - paznokieć Boga

tak wielki że zawsze dla dwojga

milczy w koronach wieżowców

stróż betonowego lasu

W ogrodzie zmęczona ławka

hotelik złamanego uczucia

chowa miękkie wyznania

pośpiech błogosławionych gestów

płoną papierowe słowa

zalane goryczą czułości

pęka opłatek serca

przeszyty hałasem wspomnienia

bolą poszarpane myśli

siłą odebrane kształty

więdną łodygi ulic

trafione ostrzem jesieni

płynie strumyczek oddechu

wyschłym korytem dwóch dłoni

spijam gorący smutek

rosę nagłego rozstania

Powrócę do ciebie Bezimienna

w ciszy miodowego wieczoru

i ukoję przeciągłą samotność

bo żyć bez ciebie to nie żyć