Wracać do chwili tak ulotnej jak pierwsza myśl.

Powracać do miejsc skazanych na ścisk wspomnień .

Trzymając to wszystko w garści,patrząc ze złością ciskając w pusty kąt całą potęgę umysłu.

Narastająca frustacja nieodpartej nicości świata.

Przytłacza do murów giniącej młodości i tylko ceglany pył pozostaje wciąż taki sam .