Na Ostrów Tumskim mgła o szarej porze I wiatr, co niesie dzwon po Odrze nisko, Patrzę, jak światło kreśli na kamieniu Kształt, który wieki szlifowały w łzie. Ta katedra — uparta jak modlitwa Powtarzana przez babki nad łyżkami, Umie milczeniem odpowiadać nam, Gdy brak nam słów na to, co zostawiła. A my, przechodnie, siebie w niej szukamy: W rozecie — blask, w posadzce — czyjeś imię, W półcieniu naw — najcichszy rodzaj żalu. Gdy wyjdę wreszcie, miasto już nie to samo, A ja o jeden kamień w sobie cichszy — I o to jedno światło mniej bezdomny.