Napisać radosny wiersz to
niewykonalne 
w XXI wieku.
Wieku kreatur 
psychicznie chorych 
lub udających, że 
normalność jest ich
Pierwszym imieniem.
Sprzedających swoje dusze 
kawałek po kawałku 
dla kilku metalowych żetonów
i trzech sekund 
uśmiechu hipokryzji.
Patrzących na buty innych 
i wnioskujących na tej podstawie
co zjedli na śniadanie.
Gubiących się pośród twarzy 
i plastikowych emocji
kreowanych przez wszystko,
oprócz
ich samych.

Pytanie rodzi pytanie
na porodówce wspomnień.
Tęsknota to położna,
a śmierć jest 
lekarzem.