Brzuch mnie już boli
Z ust toczę pianę
Oczy wychodzą mi z orbit
Na oścież rozwarłem swą krtań
Lecz głos mi nie ochrypł
Bo dźwięku
Żadnego nie mogłem dobyć
‘Im bardziej boli
Tym głośniej trzeba się śmiać'
Ale jak długo
Do życia można podchodzić żartem
Chciałem być wolny
Swoją Anarchie stworzyć
Lecz ciężko odrzucić mi spadek
Za grosz sumienia już nie mam
Do dna opróżniłem i tak pustą sakwę
Wiec potraktuj mnie jak przydrożny znak
Podnieś nogę i olej!
Kocham Cię
Więc mówię
Odejdź!