Nikt tu nie mieszka i wszyscy są u siebie. Pod zegarem mężczyzna w kurtce za dużej o jedno zimowisko czyta cudzą gazetę z wczoraj. Kobieta obok szepcze do telefonu imię, które może być imieniem miasta albo imieniem dziecka — nie umiem z tej odległości rozróżnić. Pociąg wjeżdża na peron trzeci i przez chwilę wszyscy jesteśmy czyimś końcem podróży.