Słyszę klucz zanim dotknie zamka — to jakiś wewnętrzny zegar, którego nie dało się zdjąć nawet przez sen. Stawiam na stole chleb i miód, nalewam wodę z miętą. Ty nic nie mówisz, a ja nic nie pytam, bo noc, z której wracasz, ma swoje własne słowa i wolę, żeby odeszły z płaszczem do szafy. Rano będziemy znów zwyczajni, zwyczajnie szczęśliwi — co jest trudniejsze niż się wydaje.