Nauczyłam się mieszkać w progach. Na pierwszym stopniu schodów — gdy jeszcze nie wiem, czy wychodzę, czy wracam. W uchylonych drzwiach, w zdaniu przerwanym w połowie, w minucie przed snem, kiedy światło jeszcze pali się za drugim oknem. Progi są cierpliwe. Nie pytają, kiedy się zdecyduję.