Morze nie pamięta ludzi — pamięta sól. Dlatego zostawiamy mu naskórek, łzy, odciski palców na szybach pensjonatów. Kiedy wracam do Gdańska po trzech latach, portowa latarnia nadal robi to samo światło, ale już inaczej mnie dotyka: jak ktoś, kto cię poznał, zanim wiedziałaś, że będziesz potrzebowała, żeby cię ktoś poznawał.