Morze oddaje tylko to, co już nie jest potrzebne żywym. Butelkę bez listu, rękawicę żeglarza z ’84, kawałek drewna wygładzony jak modlitwa powtarzana przez lata. A czasem słowo — takie, które powiedziałaś komuś i cofnęłaś w tej samej sekundzie. Takie słowa wracają na ląd późno, już bez ciężaru, ale jednak po to, żebyś je rozpoznała.