Nie budź mnie jeszcze. Zostaw parę nad kubkiem jak wstążkę, której nikt nie rozplątał. Za oknem tramwaj mówi coś drewnianym głosem, a ja układam dłoń na twojej dłoni — jakby to był ostatni paragraf, ostatnia linia książki, którą czytamy razem przez całą zimę. Herbata stygnie wolniej, kiedy ktoś wie, dla kogo wystawiono dwa kubki.