Wiersze
E2E test poem. Title: GamificationS2 Entrant 0 — Candidate 1776718187362
000
Wiersze i opowiadania — portal literacki
Czytaj i publikuj wiersze, opowiadania, artykuły i felietony
Wszystkie utwory
Odkryj najnowsze publikacje z całej biblioteki Poetica.
Wiersze
Nie budź mnie jeszcze. Zostaw parę nad kubkiem jak wstążkę, której nikt nie rozplątał. Za oknem tramwaj mówi coś drewnianym głosem, a ja układam dłoń na twojej dłoni — jakby to był...
001
Wiersze
Miasto wkłada dziś swój najcieńszy płaszcz mgły, jakby bało się obudzić kamienie. Na Plantach liść spadł i od razu zapomniał, że należał do drzewa. Idę powoli pod kasztany świętej...
000
Wiersze
Pisałam go trzy razy za każdym razem krócej — aż zostało tylko: „wiem”. Potem wyrzuciłam kopertę i zatrzymałam znaczek, bo żal mi było gołębia wtłoczonego w róg papieru. Co miesiąc...
000
Wiersze
Nauczyłam się mieszkać w progach. Na pierwszym stopniu schodów — gdy jeszcze nie wiem, czy wychodzę, czy wracam. W uchylonych drzwiach, w zdaniu przerwanym w połowie, w minucie...
000
Wiersze
Słyszę klucz zanim dotknie zamka — to jakiś wewnętrzny zegar, którego nie dało się zdjąć nawet przez sen. Stawiam na stole chleb i miód, nalewam wodę z miętą. Ty nic nie mówisz, a...
000
Wiersze
Miasto w tej porze byłoby puste, gdyby nie kilka kołnierzy podniesionych do ucha jakby słuchały własnego serca. Moja zmiana kończy się wraz z piętnastką — wiozę sześciu pasażerów i...
000
Wiersze
O tej porze filozofia staje się kwestią czajnika: czy zagotować wodę jeszcze raz, czy pozwolić, żeby wystygła tak jak pozwoliliśmy wielu innym rzeczom. Kant nie miał tramwaju....
000
Wiersze
Są miasta, które mają rozkład jazdy i miasta, które mają tylko rozkład tęsknoty. Warszawa należy do obu. Rano jedziemy do pracy jak paragrafy do kodeksu: zgodnie z literą, zgodnie...
000
Wiersze
Stoi od stu lat i nadal nie wie, czy jest budowlą, czy wyrzutem któregoś z dawnych architektów. Patrzę na nią z tramwaju i myślę, że tak właśnie wyglądają ludzie po pięćdziesiątce:...
000
Wiersze
Nikt tu nie mieszka i wszyscy są u siebie. Pod zegarem mężczyzna w kurtce za dużej o jedno zimowisko czyta cudzą gazetę z wczoraj. Kobieta obok szepcze do telefonu imię, które może...
000
Wiersze
Morze nie pamięta ludzi — pamięta sól. Dlatego zostawiamy mu naskórek, łzy, odciski palców na szybach pensjonatów. Kiedy wracam do Gdańska po trzech latach, portowa latarnia nadal...
000